Dag Iedereen!
Een enorm verhaal maar wel de moeite waard om te lezen, al zeggen we het zelf;)
Tien november hadden we weer een fietsdag. De route Mea Sai - Chiang Sean op het programma (44km.). We hadden de dag ervoor de was (lees de gehele garderobe) naar een was vrouwtje gebracht en haalden die, zoals de afspraak was, 's ochtends om 10u op. Echter het vrouwtje had de was nog niet klaar:12uur zou het worden. Met handen en voeten en behulp van (wakker gemaakte) familieleden hebben we duidelijk kunnen maken dat dat de afspraak niet was. Het is belangrijk om niet boos te worden en te blijven lachen tegen de Thai (ook al sta je van binnen te koken) alleen dan zullen ze hun best voor je doen. De Thai zelf zullen ook blijven lachen, soms lijkt het of ze je uitlachen maar dat moet je niet zo opvatten, boos worden betekent voor een thai namelijk gezichtsverlies..
De route was de eerste km redelijk vlak maar daarna flink heuvelachtig met een erg steile klim van 700m. Die klim was erg pittig, voor Gerda haar bovenbenen iets TE: halverwege sloeg de verzuring toe en met trillende beentjes kwam zij iets verlaat, lopend, op de top. Na de heerlijke afdaling kwam "The opium hall" in zicht: een museum opgericht door een lid van de koninklijke familie. Het museum liet de bezoeker zien wat opium (verkregen uit een bepaalde soort papaverplant) aangericht heeft in Azië en in het speciaal Thailand: oorlogen, verslaving, honger(papavergewas was winstgevender: dus weinig andere gewassen). Thailand heeft de handel in opium in eigen land intussen met succes en geweld maar ook met ondersteuning voor de arme bergvolkeren, die het verbouwden, opgelost. In buurlanden Laos en Myanmar is de handel (ook in andere softdrugs) echter nog levendig. Na al dit cultuur en historie gesnuif waren we weer uitgerust en zijn verder gefietst naar Chiang Sean. Onderweg kwamen we langs het "drielandenpunt" wat veelbelovend klinkt maar neerkwam op een kitscherige kermis met een vaag uitzicht vanwaar je, de naam zegt het al, inderdaad drie landen kon zien: Myanmar, Laos en Thailand. We verbleven die avond in een guesthouse waar we, surprise surprise, weer de enige gasten waren. De gastvrouw vertelde ons over een feest dat de Thai die avond zouden vieren. Tijdens het feest worden lampionnen en vuurwerk opgelaten en brengt elk gezin een soort kerststukje (wat brandt) naar de rivier om het daar weg te laten varen. Dit alles doen ze om de rivier (in dit geval de Mekong) te bedanken voor water en daarmee vruchtbaarheid. Gerda mocht zelfs haar geweldige knutselskills (lees: tweelinkerhanden) nog even gebruiken om te helpen bij het in elkaar zetten van de "kerststukjes" voor het gezin gastvrouw. Het feest was ja hoe zullen we het zeggen? Gekte. Overal werd vuurwerk afgestoken, er was muziek, een optocht met praalwagens waar Arum nog wat van kan leren (alleen hield de veiligheid natuurlijk wel weer te wensen over) en heel veel eten natuurlijk. Mensen zaten gewoon op kleedjes op straat en als we hen groeten vroegen ze of we er bij kwamen zitten en whisky met hen wouden drinken. Kortom we hebben genoten van deze gekte.
Op 11 november was het weer vroeg dag want er stond een leuke route met een drietal zware klims op het programma. De route was in totaal 70 kilometer. Onderweg kwamen we uiteraard weer veel mensen tegen en uiteraard werden wij gewezen op de zware klimmen die ons te wachten stonden. Bikkels als we zijn lieten wij ons niet uit het veld slaan en al gauw kwam de eerste klim in zicht. Dit bleek uiteindelijk ook de zwaarste te zijn en toch hebben we die relatief eenvoudig gepakt. Boven werden we beloond met een adembenemend uitzicht. Na de standaard drinkpauze en zelfs sanitaire stop gingen we aan de andere kant weer naar beneden. Na deze klim was het direct tijd voor de tweede. Deze viel alleszins mee, Gerda ging fluitend naar boven. Uiteindelijk kwamen uit in Chiang Khong, ons voorlopige eindbestemming in Thailand.
De volgende dag (12 november) zouden we een boot regelen en de laatste voorbereidingen treffen om naar Laos te gaan. Het werd een rustig dagje: alles kan ter plaatse geregeld worden. Wel hebben we weer even genoten van een heerlijke voet massage en het uitstekende eten. S'avonds kwamen we in het restaurant twee Nederlanders tegen, Joe en Rene. We besloten om samen op de boot te gaan de volgende dag. Een gouden greep, we hebben enorm gelachen.
Zondag 13 november gingen we dan echt naar Laos. Eerst met een kleine boot de rivier over en vervolgens met zijn allen in de rij voor het visum. Dat wachten schept een band, al gauw hadden we een leuk groepje bij elkaar staan.
De procedure was als volgt: Eerst een tweetal formulieren invullen met een pasfoto. Naast alle gebruikelijke vragen als naam, achternaam en paspoortnummer werd er ook gevraagd naar de "Race". Tsja, daar sta je dan. Van welk ras zijn we eigenlijk.. Uiteindelijk toch maar White op geschreven. Een bijzondere vraag. Vervolgens gingen de twee formulieren in het paspoort en toen begon het wachten. Omdat een van de beambten pauze had werd er niet even snel gewerkt. Ook was het visum geen 35 dollar maar 36 dollar omdat het zondag was.
Uiteindelijk werd vervolgens je naam geroepen door een paar toeristen die vooraan stonden. We konden na een uurtje door.
Op de fiets door de douane en toen kregen we uitgelegd waar we heen moesten. Op de plaats van bestemming kwam een vrouwtje naar ons toe. "For you" zei ze, terwijl ze een telefoon voor hield. Dat kon niet voor ons zijn en het was niet onze telefoon dus we weigerden beleefd. Ze bleef echter aanhouden. Toch maar aangenomen en daar hadden we de tourguide, bij wie we de bootreis hadden geregeld, aan de lijn. " You stay here, have some drink, we come soon" was de strekking van de boodschap. James Bond is er niks bij.
Eenmaal op de boot was het proppen. De fietsen werden op het dak gegooid, hier hebben we verder maar niet meer naar gekeken (het deed pijn in ons hart). We keken toch wel een beetje op tegen deze lange, 7 uur durende tocht maar dat viel uiteindelijk reuze mee. We hebben enorm gelachen en grapjes als " hey daar drijft een witte Merida" waren al snel gemaakt. Biertje tijd vond Joe het op een gegeven moment. Daar waren we zelf ook wel aan toe en we gingen los1
Uiteindelijk zijn we in een hostel beland met een eerder ontmoette franse familie (vader, moeder en twee prachtige, leuke, lieve, skattige kinderen van 8 en 6), een Duits/Koreaans stel en natuurlijk Joe en Rene. We hebben er een prachtige avond van gemaakt.
Op maandag 14 november hadden we een nog langere tocht voor de boeg (10 uren). We zaten heerlijk uitgebreid toen er ineens een irritante "Homer Simpson" (Homo Simpson volgens Joe) naast ons ging zitten. Dag uitgebreide plekken, Gerda lag opgevouwen in houding nummer 84. Helaas, maar uiteindelijk heeft ook dat zich wel weer gered (lees: uitgebreid zitten, dik ouwe hoeren, centimeters pakken etc). Met een biertje uiteraard. Het feit dat we op de fiets rondtrekken was al gauw hotnews aan boord. We besloten met de liefhebbers de volgende dag naar de watervallen te fietsen (60km)! Van deze afspraak zouden we geen spijt krijgen.
Voor we het wisten kwamen we aan in Luang Prabang. Die avond gingen alle remmen los. We zijn met zijn allen uiteten gegaan en uiteindelijk hebben we drie flessen wiskey opgedronken (met 8 personen). Onder het genot van nog een wiskey leerden we van de franse vader, Francois, een maximaal dansje. Wellicht komt er van de beelden nog even een link.
Julbert had de volgende dag ietwat last van geheugenverlies;) Hier bleken meer mensen last van te hebben, gelukkig hadden we de foto's nog (Hangover 3: Luang Prabang?).
Op dinsdag 15 november werden we aangenaam gewekt door het geschreeuw van Rene. Hij was zijn paspoort en overige waardevolle spullen kwijt geraakt, waarschijnlijk in het restaurant. Eenmaal daar was er geen spoor van te bekennen: Rene en Joe gingen niet meer mee te fietsen. Later kwam ook Francois naar buiten en die bleek zijn fotocamera kwijt te zijn. Ellende.
Toen wij op het punt van vertrekken stonden kwam ineens het verlossende woord: "We got him". "Him" bleek het tasje met waardevolle spullen van Rene te zijn. Ook de camera van Francois bleek hierin te zitten. Opluchting alom, Rene en Joe gingen toch mee fietsen!
De tocht naar de watervallen was super, iedereen had een poer best zin (en hier en daar een kater). De watervallen waren super. Center parcs kon hier nog wat van leren, onbeschrijfelijk. Je kon er heerlijk zwemmen en geweldige duiken van het slingertouw en de waterval zelf maken. Julbert was hier uiteraard wel voor te porren al was ie wel bang dat hij zijn nek ging breken bij het pakken van de slingertouw (een gladde boomstronk met een paar houten treden).
Naast de waterval was een berenopvang, super grappig om te zien hoe de beren zich prima vermaakten in de hangmat. Het zijn net mensen;). Omdat de watervallen zo mooi waren en we ons prima vermaakten werd het later en later... We fietsten dan ook aan de late kant weer terug (het is hier vroeg donker en we hadden beperkt licht bij ons). We waren eigenlijk nog maar net op weg toen we iets hoorden sissen en ja: iemand had een lekke band. De heren zouden deze wel even fixen en onder toeziend oog van het gehele dorp werd de fiets omgedraaid en de binnenband tevoorschijn gehaald. Het mocht echter niet baten (mede door gebrek aan schuurpapier). Uiteindelijk hebben we een truck aan kunnen houden en zijn de fiets en Jane (een meisje uit Estland) met de truck mee terug gegaan naar Luang Prabang. Intussen begon het al behoorlijk te schemeren en al snel fietsten we in het pikkedonker, gelukkig hadden enkelen nog een lichtje op de mobiel zodat we de gaten en de bruggen (lees: houten planken) in de weg nog een beetje konden lokaliseren. Uiteindelijk schepte dit alles een goede band en de tocht was eigenlijk gewoon geweldig (inclusief het sterrenkijken: we hebben halverwege even naar boven gestaard: een prachtig gezicht). Een ervaring om nooit te vergeten.
De 16de hebben we 's ochtends rustig aan gedaan. 'S middags verzamelde de groep zich weer zo'n beetje en zijn we gaan fietsen door en rondom Luang Prabang. Joe was de guide hoewel er aan zijn reisorganisatie volgens ons wel het een en ander schorde.... 'S avonds wouden we de dag afsluiten door met zijn allen naar de sunset te gaan. Echter we waren een beetje besluiteloos. Gevolg: finaal gemist (die sunset). Met veel bombarie werd daarom maar de Lao-time ingeluid (Lao time betekent bierke tiid= beer Lao, halve liters seun). Daarna uit eten alwaar Julbert een ware cursus "met stokjes eten" kreeg. Na enig gehoon van de rest van de groep (inclusief Gerda) bleek Julbert een natuurtalent. Daarna een kroegentochtje gedaan :).
Die nacht kreeg Gerda enorme buikpijn (ze kon wel weeën hebben). Toch maar proberen te slapen. Halverwege de nacht kreeg ook Julbert een beetje last waarna we gezellig solidair ziek lagen te zijn. Julbert was de volgende dag alweer opgeknapt maar Gerda kon nog niks binnenhouden. Even voor de duidelijkheid: de vorige nacht was de drank tot een minimum beperkt en deze buikpijn was dan ook niet van een kater. Later bleek dat het waarschijnlijk een bijwerking is geweest van de Malerone (malariapillen). We moesten een dagje extra blijven maar dit leverde als voordeel wel op dat twee meisjes, de eerder genoemde Jane uit Estland en haar vriendin Jessica uit Frankrijk, waar we al een tijd mee optrokken, besloten om een stuk met ons mee te fietsen. Zo gezegd zo gedaan.
De volgende dag hebben we een tweetal extra fietsen gehuurd en zijn we richting het noorden gefietst (het plan was om in drie dagen naar Nong Kiaow te fietsen en daarna terug te gaan met de bus). Gerda was alweer bijna topfit en we hadden er allemaal zin in. Die dag hebben we een goede 58 km gefietst totdat het begon te schemeren. We moesten echter nog een slaapplaats zien te regelen en in de verste verte was geen guesthouse te bekennen, dan maar vragen bij de lokale bevolking. Een gezin uit het dorp bleek zo aardig om ons onderdak te bieden. We mochten slapen bij hen in de woonkamer. Het was in 1 woord: bijzonder. Er was in het dorp 1 douche: die bleek naast "ons" huis te zijn en daar zijn we dan ook eerst maar even onder gaan staan (het was buiten en eigenlijk niet meer dan een koud water kraan). Je moest er wel op tijd bij zijn want het hele dorp stond in de rij. Na de lekkere (en vooral frisse douche: het is hier 's avonds "maar" een graad of 17) ging de familie voor ons koken, op het menu stond buffel met groentes en "sticky Rice"=plak rijst. Het koken werd nog gedaan boven een heus vuurtje en de groenten moesten gewassen worden onder dezelfde kraan waar wij zojuist onder gedoucht hadden (ze hadden geen stromend water en slechts beperkt elektriciteit maar wel een tv :p). 'S avonds bleek dat wij als "farang" (buitenlanders) een ware attractie waren: het hele dorp liep uit en het werd een gezellige avond (met hier en daar wat taal barrières maar met handen en voeten en een iPad met spelletjes voor de kinderen kom je een heel eind). De volgende dag bleek Jessica opgezwollen klieren te hebben bij haar keel..omdat je hier beter geen risico's kunt nemen zijn de meisjes meteen met de tuktuk terug gegaan naar Luang Prabang waar een ziekenhuis is. later bleek het een bacteriële infectie welke behandeld kon worden met anti biotica.
Nadat we de locals wat betaald hadden zijn wij, weer met z'n tweeën, doorgefietst naar Pak Mong (61km). De route was de mooiste die we tot nu toe gefietst hebben. Onderweg kwamen we voor het eerst echt medefietsers tegen en wat voor: een Hollander die vanuit Holland gefietst was (ja het hele eind), een Duits koppel op de route van München naar Singapore (met hen hebben we later nog veel gesproken) en, het kan nog gekker, zelfs een Zwitser die het hele eind gefietst was, let wel ZONDER versnellingen! Die avond zaten we met twee oudere echtparen (waaronder de Duitsers) in een guesthouse en hebben we samen gegeten.
Op zondag zijn we vanuit Pak Mong verder naar het noorden gefietst, naar Nong Khiao. Een easypeasy ritje van 31km met wederom prachtige uitzichten. Nong Khiao zelf bleek kleiner dan verwacht maar wel erg mooi. We besloten 's middags naar een dorpje verderop te lopen. Toen we in het dorpje kwamen bleek er een grot te zijn; deze kostte maar 2euro dus we besloten te gaan, een guide kreeg je niet wel een zaklamp. De grot was "just that way" dus daar gingen we. Echter na 20 minuten over een smal paadje dwars door de landbouw veldjes en beekjes nog steeds geen grot. Wel werden we het oerwoud in geleidt en werd het pad steeds lastiger (stijl en begroeid). Na nog eens tien minuten klauteren nog steeds geen grot hebben we maar besloten om terug te gaan: het was al half vier en we moesten nog 30min over het junglepad terug en daarna nog van het dorp naar her guesthouse (voor donker thuis zijn ivm muggen). Jammer, maar uiteindelijk toch wel weer een leuke tocht.
Vandaag 21 november zijn we van Nong Khiao weer terug naar Luang Prabang gegaan, met de bus. Een prive bus wel te verstaan. Hij was van een reisorganisatie en aangezien alle reizigers met de boot terug gingen, was hij leeg. Ideaal voor ons natuurlijk en we konden voor een schappelijk prijsje mee terug. Wel moesten we een kilometer voor Luang Prabang uitstappen omdat "the office" niet mocht zien dat ze ons hadden meegenomen. Het riekte naar een onderhands dealtje, prima voor ons uiteraard!
Omdat we toch maar weer eens moesten pinnen, haalde Gerda 2 miljoen Kip uit de automaat. Dit komt neer op 200 euro dus het valt uiteindelijk mee. Helaas lijkt het geld wel erg op elkaar en is het grootste biljet 50.000 Kip. Een enorm pak met geld dus! Iedereen is hier miljonair, Niemand is arm.
We hebben een heerlijke tijd!
Dag fans! Hier weer even een verhaaltje.
Dinsdag 01 november hadden we een fietstocht van slechts 36km op het programma staan en omdat dat voor ons getrainde bealigen natuurlijk een eitje is besloten we 's ochtends eerst de hotsprings in Fang te bezoeken. Na ongeveer 10km kwamen we daar aan. Na een stevige onderhandeling wisten we de prijs (met studentenkorting) te halveren. Het park was "adembenemend" temeer ook omdat de hot springs naar rotte eieren stinken. Desondanks gaf de damp die van het 87 graden warme water afsloeg een sprookjesachtig "Lord of the Rings" effect. Na wat rondgelopen te hebben moesten we natuurlijk weer even op de foto met lokale thai. Nadat we in Fang onze was opgehaald hadden en hadden uitgecheckt zijn we onze reis vervolgt. Halverwege hebben we door middel van onze handen en voeten (ondersteunt met ons inmiddels aangeleerde woordjes thai en ons picturepointboekje) eten verkregen. Een unieke prestatie. Eenmaal aangekomen in Tha Ton waren we van plan de volgende dag de boot richting My Dream (bungalowpark) te pakken; helaas dacht Julbert zijn maag daar heeeel anders over. We hebben 's avonds nog wel even gegeten en daar troffen een lieve "gepensioneerde" vrouw. Ze was Nederlands en bleek al enkele jaren in Ta Thon te wonen. We werden uitgenodigd om de volgende dag bij haar thuis te komen kijken. De volgende dag bleek Julbert's situatie aanmerkelijk verslechterd te zijn (lees: de voedselvergiftigingsbacterie had het erg naar zijn zin in Julbert zijn maag, met Julbert zelf ging het wat slechter). Gerda is wel op de uitnodiging ingegaan en heeft zo even een kijkje in het huis kunnen nemen. Een prachtig groot huis met vooral een heel mooie tuin met allemaal exotische fruitbomen en struiken. De vrouw had twee thai in dienst die de tuin en het huis voor haar deden en ze gaf hen ook Engelse les. Gerda kon op die manier even leuk communiceren met deze twee "thaise" dames (die overigens van origine uit birma kwamen). Het werd gezellig theeleuten met passionfruit uit eigen tuin. Julbert lag al die tijd voor pampus op bed.
Aangezien de situatie van Julbert niet verbeterde de komende dagen (donderdag en vrijdag) zijn we in Ta Thon gebleven. Gerda heeft op de fiets nog een bezoekje gebracht aan de tempel hoog in de bergen (de bovenbeenspieren kregen flink te verduren). De tempel was overigens prachtig en ook het enorme witte boeddhabeeld midden in de bergen straalde ultieme rust uit.
Op zaterdag 5 november was Julbert weer in het land der levenden gearriveerd. Na afscheid te hebben genomen van de Nederlandse vrouw (en de rest van de mensen van het dorp die inmiddels allemaal wisten dat Julbert ziek was. Als Gerda over straat liep werd ze overspoelt met goedbedoelde adviezen) zijn we per boot richting My Dream gegaan (de fietsen uiteraard mee). My dream is als een droom we hadden een prachtige bungalow met uitzicht over de Mae Kok rivier en de groene heuvels tegenover ons. We besloten om de omgeving wat te verkennen doormiddel van een korte wandeling. Onderweg kwamen we een aantal militairen, compleet met geweer, tegen. Op de terugweg werden we "staande gehouden" na een korte aarzeling bleek ook dat de militairen mensen zijn. Ze wilden even met ons op de foto (heel normaal toch?). Ook wij vroegen of wij zelf ook een foto mochten maken, uiteraard mocht dit: zie foto's. Een geslaagde dag.
Op zondag 06 november zat Julbert sinds zijn teloorgang weer op zijn vetrouwde ros. We besloten een eind de heuvels door te fietsen en zagen daarbij verschillende leuke dorpjes. Verder hebben we ook een bezoek gebracht aan twee hotsprings. We konden in de tweede hotspring heerlijk zwemmen, ook deze ervaring hebben we meegepikt. Na ons heerlijke diner in het guesthouse liepen we onze (straalbezopen) gastheer tegen het lijf. Hij was op safari geweest en dat was hem erg goed bevallen, hij had een legervriendje meegenomen (die volgens ons al even bezopen was). Hij nodigde ons nog uit voor de "afterparty" maar dat hebben wij verstandig afgeslagen :P.
Maandag 07 november was het weer eens een "fietsdag". De 27km naar Chiang Rai waren een goede opwarmer (met name voor de nu in slechte conditie verkerende Julbert). Onderweg kwamen we een Elephant Camp tegen en besloten we een ritje te gaan maken op een olifant. Hoewel het een beetje tegen onze principes is (zielug enzo) was het toch een geweldige ervaring. We waren achteraf heel blij dat we het gedaan hadden (al was de olifant in kwestie wel wat nukkig). 'S middags kwamen we in Chiang Rai. Julbert had zijn zinnen gezet op een ipad 2 (waarop wij dit verhaal nu typen!) dus dat moest er maar van komen. We zijn op de fiets gestapt en naar de "central plaza" gegaan. Bijkomend voordeel is dat de ipad hier 100 euro goedkoper is dan in Nederland! Het winkelcentrum was nogal luxe en daar hoort apple natuurlijk bij; het duurde dan ook niet lang voor we de ipad gelokaliseerd hadden. Om dit heugelijke feit te vieren zijn we daarna lekker luxe uit eten gegaan bij een restaurant met een hele grote gouden M .... :Phihi.
Dinsdag 08 november hadden we als ontbijt het allerheerlijkste (en enige) broodje kaas van heel Thailand.Een sensatie. Daarna zijn we weer op de fiets gestapt voor een 68km durende fietstocht naar Mea Chan. 'S middags hebben we een heel duur noodlesoepje gehad 0.50cent p.p.. Op het einde van de rit moesten we nog een stukje over de A2. Hier waren wegwerkzaamheden aan de gang en dat gaat net even wat anders in zijn werk dan in Nederland. Ten eerste is er niks afgezet en kunnen de wegwerkers zo van hun sokken gereden worden, daarnaast rijden de auto's gewoon over het net gestorte asfalt (zodat er meteen weer lekker sporen en bobbels in komen). Tot slot wordt de lunch, niet zoals bij ons genuttigd in een keet, maar gewoon op het brandende asfalt waar de auto's, het zand en de steentjes zo je rijst in kunnen vliegen. Een pracht gezicht. Het Rimchan resort waar we verbleven die nacht was schilderachtig en goedkoop: kijk daar houden wij van. Niet te vergeten: het had ook een zwembad! Dus die middag zwommen er een gevlekte dolfijn en een sierlijke potvis rond. O ja ' s avonds kwamen we erachter waarom het zo goedkoop was: de karaoke was geen symfonie om de nachtrust te bevorderen.
Woensdag hadden we weer een fietsdag. De bestemming was Mea Sai. De 52km gingen ons gemakkelijk af merendeels omdat de route vlak was. Het went trouwens nooit dat mensen hier uit auto's hangen of omgekeerd op de scooter om uitgebreid naar ons te gaan zwaaien, ook al die enthousiaste kindertjes doen ons goed! Mea Sai is een bijzonder stadje omdat het middelpunt van de stad de grensovergang naar Myanmar is. Vanuit ons bungalowtje waar we nu slapen kunnen we de mensen in Myanmar horen praten. We kijken namelijk uit op Myanmar wat aan de andere kant van de rivier ligt, een bijzondere gedachte.
Wederom dank voor alle reacties, wij genieten daar erg van. We zien in de statistieken dat we al bijna meer hits hebben dan google ;)
Foto's volgen!
Dinsdag 25 oktober hebben we de laatste voorbereidingen getroffen. Het was uiteindelijk wel een relaxt dagje en we keken uit naar 16uur. Dit was het moment dat we onze fietsen op konden halen! Na een proefritje hebben we onze pareltjes weer terug bij de fietsenwinkel gebracht omdat we ze zelf niet in onze kamer konden hebben. We hebben nog overwogen om woensdag een rustdag in te lassen, echter na lang beraad besloten we toch echt te gaan:P.
Woensdag 26 oktober was onze eerste fietsdag. En wat voor 1! Mede dankzij twee keer fout fietsen hebben we direct 78 kilometer gefietst (maarja Gerda wil dan ook terug komen met een 'bealig as een plysjehynder'). De route was erg mooi, na 40 kilometer werd het heuvelachtig en we zijn door een aantal leuke dorpjes gefietst. Uiteindelijk kwamen we verlept en in verre staat van ontbinding bij het aangegeven hotel aan. Helaas voor ons was die al een tijdje verlaten. Ook deze was in verre staat van ontbinding, waarschijnlijk mede veroorzaakt door een brand. Dus improviseren! Wij hebben een local gevraagd naar een goedkope slaapplaats. Die hebben we gevonden ook. Wat een proces. Het was een soort huis waar ook andere mensen woonden en er waren heel veel buren. Helaas was geen van allen de beheerder en konden ook geen engels. Met veel handen en voeten (ja, meer dan 8) kregen we het toch voor elkaar. De kamer was niet super, maar we konden in ieder geval slapen. Best trots op ons zelf.
Donderdag 27 oktober zijn we verder gefietst, naar het beroemde Malee's Guesthouse (google maar even!). Onderweg zijn we bij een Elephant trainingcentre langs geweest. Erg leuk om die enorm dikke beesten in de rivier te zien badderen. Ook werd gedemonstreerd hoe nuttig ze kunnen zijn in de jungle, bijvoorbeeld bij het verleggen van boomstammen. Bij het verlaten van het park had Julbert een fan; een thais vrouwtje (wel met haar man maarja dat maakte haar schijnbaar niet uit). Ze wou graag met onze sexylexy Julbert op de foto..:P dus vooruit. Maar ze wist niet van ophouden, we hebben zelfs haar email adres gescoord ;)haha. Na het park zijn we door gefietst enna wat heuvels (en geklaag) kwamen we al snel in Malee's. Malee's bleek een geweldige plek; komt echt dicht bij paradijs:P. Een paradijs is: zon, bergen, zwembad en een sierlijke potvis (de rol van de laatste heeft Gerda op zich genomen).
Vrijdag 28 oktober. We hebben besloten twee rustdagen in te lassen in Malee's omdat het hier zo mooi is! Op vrijdag zijn we naar 'The Caves' gegaan. Onder leiding van een niet al te goed engelssprekende guide (don't forget the guide) zijn we de grotten door gegaan. Het waren grote grotten met kleine doorgangen waar wij net door pasten met ons bealigen:P. Prachtig omal die druipstenen te zien(en vleermuizen en spinnen ieeek). Na even lekker lokaal gegeten te hebben; voor de verandering maar weer eens ' flied lice' (*fried rice; is zo'n beetje ontbijt, lunch en diner), hebben we nog een tempel bezocht. Ze hadden tegen ons gezegd dat het ong. vijf minuten lopen was vanaf Malee's maar dat van die 400 traptreden omhoog voor het gemak maar achterwege gelaten. Natuurlijk sportief als we zijn zijn we er bij op gesprint met een prachtig uitzicht als beloning! 'S avonds werden we door onze duitse buren uitgenodigd voor een echte Thaise barbecue :). Het halve bungalow park bleek te gaan (das snel klaar want het is hier erg rustig). Met zijn allen in een taxi naar Chiang Dao.De barbecue was eigenlijk een soort gourmetten, erg leuk! Daarna op het park nog even een afzakkertje gedronken met de duitse buurtjes en een potje mensch erger dich nicht gespeeld: het ons al bekend spel (ja julbert heeft glansrijk gewonnen, als een ninja over het bord).
'Niemand' Jullie kennen vast de reclame van niemand wel (nuon). Niemand is bij ons een geliefd ouwehoer object die ook daadwerkelijk als persoon wordt gezien. Gerda liet zich als eens een keer per ongeluk ontvallen; 'ik vind Niemand lief' en zo zijn er nog vele andere leuke voorbeelden: 'Nee, die hond is van niemand, he ja niemand heeft vast heel veel dieren', 'niemand is mijn vriend' en als we iets niet weten dan kunnen we altijd niemand vragen; want die weet immers alles wat anderen niet weten:P
29 oktober. Dit was ons laatste dagje bij Malee's. We hebben er een ultiem relaxdagje van gemaakt (lezen, beetje in het zwembad dobberen, mens erger je nieten, eten en ga zo maar door)..
Op zondag 30 oktober hebben we onze reis vervolgt (richting Fang). Julbert ging redelijk fanatiek van start en maakte daarna een redelijk fanatieke zweefduik richting asfalt. Na de nodige scheldwoorden krabbelde 'de alde' wer oerein, gelukkig viel het mee. Julbert werd meteen opgevangen door de zorgzame thai die aan de weg zaten en de plekken werden behandeld (lekker met jodium en een lokaal kruidje: beiden prikten erg :P). We zijn ondanks alle vertraging na 37km bij een prachtig resort gekomen: centerparcs in het echt! Zie foto's. Hier kwamen we twee Thai uit Bangkok tegen, ze werkten beiden in het zelfde hotel maar door de wateroverlast was dat tijdelijk dicht. Vandaar dat ze Bangkok ontvlucht waren. We spraken met hen af om 's avonds samen te dineren (gezien we ook de enige gasten op het hele park waren). Het dineetje was erg gezellig en we hebben zelfs nog wat woordjes Thai geleerd :).
Vandaag (maandag 31 okt.) zijn we weer vroeg op weg gegaan. Na een lange klim van vijf kilometer en een prachtige afdaling van 10 kilometer was het tijd voor wat drinken. Tijdens het drinken heeft Gerda de route even verder bestudeerd en wezijn daarna verder gegaan. Na 7 kilometer kwamen we erachter dat het routeboekje nog bij onze drinkplaats lag... :S. Er zat maar een ding op: terug. Dus weer 7 kilometer terug en weer verder dat kwam dus neer op 14 kilometer extra. Balen maar het boekje vergeet Gerda nooit weer. (' even voor het beeld' : Julbert fietst voorop, baalt als een stekker en trapt stevig door. Gerda volgt op tientallen meters afstand, nog meer de smoor in.) Uiteindelijk, na 63km en aan onze linkerhand Birma, toch netjes om half drie aangekomen in Fang. Toen we 's avonds vroegen waar een goed restaurant was, werd weer alles in werk gesteld om die te vinden. Er ging zelfs iemand van het hotel op een scooter op verkenning. We hebben heerlijk gegeten. De totale fietsafstand in vier dagen is nu 225 km. Morgen wordt de reis vervolgt naar Ta Thon.
Hey mensen! Hier weer even een update! Geniet!
Dinsdag 18 oktober zijn we op pad gegaan om de eerste (door onze reisleiders op afstand) aangeraden fietswinkel te zoeken. Na een eind gelopen te hebben door het drukke Bangkok (elke keer als we overstaken even checken of beiden nog leefden :P) kwamen we in de goede buurt (stel u voor een kakelbonte buurt met honderden kleine auto(onderdelen), motoren en fietswinkeltjes. Helaas hebben we zelfs na aanwijzing door een local het juiste winkeltje niet kunnen vinden. We besloten dan maar met de bus naar de hotspot te reizen: MKB shoppingmall... en wat voor shoppingmall: alles waar TE voor staat was hier van toepassing TE groot, TE schoon, TE veel winkels super dus! We hebben ons eerst te goed gedaan aan een heus Subwaybroodje :) Helaas werd het ook Gerda iets TE veel en heeft ze haar sporen in Bangkok nagelaten.., we zijn maar weer naar het hostel gegaan waar gerda even een powernap nodig had:P.
Woensdag 19oktober hebben we een relaxxx dagje gehad, lekker lezen in het park, wat wandelen en we hebben het legendarische broodje TUK gehad :), tijdens ons verblijf aldaar werden wij verrast en ingesloten door een enorme hoosbui, zo erg dat we bijna bang waren dat de zandzakken, die bij de Chao Praya rivier liggen ter bescherming ,zouden doorbreken..., gelukkig gebeurde dat niet maar de hele straat kwam wel blank te staan. Ondanks dat we ingesloten zaten werd het toch gezellig bij Tuk! :).
Donderdag 20 oktober. Vandaag de toerist uitgehangen. Eerst op zoek gegaan naar wat hier bekend staat als "the big buddah".. Na een eind gelopen te hebben aan de hand van de kaart en ons JulbertJulbert konden we het helaas nog niet vinden en waren we genoodzaakt het te vragen. We hebben gevraagd bij een van de beveiligingsposten, waarvan het hier wemelt vooral in de buurt van belangrijke gebouwen. De beveiliger wist het niet maar zoals een goed Thai betaamt vragen ze net zolang in de rondte tot iemand het wel weet. Wij kregen een persoonlijke bewegwijzer (in uniform) die een eind met ons mee liep en echt zeker wou weten dat we het nu zouden vinden (lees: kijkt je na tot je er bijna bent:P). De big buddah bleek een reusachtig gouden gestalte van z'on 45 meter hoog, erg indrukwekkend (zie foto). We zijn ook nog even geheel tempel vriendelijk (bedekte knieen) binnen gaan kijken, mooi versierd vooral veeeel goud. Daarna richting een aantal andere bezienswaardigheden gelopen, een daarvan was een paleis, huge!! We besloten even een wandeling te maken door de tuin van het paleis en daarna zijn we richting dierentuin gegaan. Omdat de entree geweldig binnen ons budget pastte (100 bath p.p is ongeveer 2.50 euro daar kan Emmen nog een voorbeeld aan nemen) besloten we er even en kijkje te nemen. De eerste indruk was een niet al te beste; geen beest te zien en vooral heel veel irritante kermisattracties met irritante geluidjes (zelfs zo erg dat Julbert in staat was wat handgranaten aan te schaffen om er een einde aan te maken). We besloten dat het vast een dierentuin was met gebrek aan dieren (hoor de nodige klachten) maar wouden toch wel ff een rondje wagen. Nou dat hebben we geweten..: er kwam geen einde aan! Het bleek gewoon een supergroot park met zoveel dieren dat we niet eens overal geweest zijn... zo ziet men maar weer. Na de dierentuin zijn we, geheel op eigen kracht, met de bus terug gegaan naar ons hostel (we verbazen onszelf er steeds weer over hoe makkelijk dit gaat). We waren nog maar net uitgestapt en liepen over de stoep toen we door een boos uitziende politieagent gemaand werden de stoep vrij te houden en aan de kant te gaan staan. Pas toen we daar stonden drong het tot ons door dat niet alleen het gehele voetgangersvolk maar ook al het verkeer aan de kant werd gehouden (wat echt BIZAR is in the middle of Bangkok rond 18u 's avonds (spits)... Wat bleek? The Royal Family kwam door (stel je voor 1 auto met the family en een stuk of 30 beveligingsauto's), wat een aanzien, we hadden beide nog nooit zoiets bizars meegemaakt, kippenvel. 'S avonds hebben we ons te goed gedaan aan heerlijke voetmassage :). En daarna weer een ijzingwekkend potje mens erger je niet (vaste prik) wat Gerda weeer gewonnen heeft (het staat nu 10-5). De douches hier in het hostel zijn niet super en al menig suggestie (of klacht) was gevallen; geen warm water, haakjes zouden wel handig zijn en een spiegel ook. Tot onze verbazing ontdekten we vandaag op kortere afstand van onze kamer twee andere in onze ogen hypermoderne douches: compleet met warm water, haakjes, een spiegel en een echt werkend zeeppompje: u begrijpt onze dag kon niet meer kapot:P
Vrijdag 21 oktober. Vandaag hebben we besloten wat dingen te gaan regelen vanwege ons vertrek uit Bangkok op zondag. Het begon allemaal met een baalmomentje want na ons ontbijtje van 120 bath (=3.00 dus 1.5 p.p) bleken we 1000 bath (25euries) te missen. We kwamen er al snel achter dat we in plaats van 120 bath 1020 bath neergelegd hadden voor het ontbijt. We zijn terug gegaan en hulde aan de thai van het restaurant we kregen de 900 bath terug!
Die dag hebben we verder rustig aan gedaan. We moesten even een ticket naar Chiang Mai regelen en ook een airport transfer. Hierna zijn we weer naar het grootste winkelcentrum van Bangkok: MBK geweest. Na een heerlijke lunch (een orginele MC thai) was het tijd om de film te kijken die we niet konden zien omdat Gerda niet zo fit was: The Three Musketeers. Een bijzondere ervaring. Voor € 5 pp zaten we vip. Maar dan ook echt VIP. De stoelen waren verstelbaar, zaten 2 aan 2, met kleedje. Dit vanwege de vriezende airco. Zo kon je het nog net warm houden. Voor de film moesten we eerst even op staan. De thai zijn nogal nationalistisch, dus het volkslied moest worden gezongen. Een bijzondere ervaring! Nu was het Julbert zijn beurt om met barstende koppijn de film te verlaten. De vloek van de MBK?
Zaterdag 22 oktober hebben we een boottrip gemaakt op de Chao Praya rivier. We kochten een dagticket en hebben hier ook goed gebruik van gemaakt. Onderweg zijn we een paar keer uitgestapt. Eerst om een kapper te vinden voor Julbert's veel te lange haar. Het wapperde hem bijna in de ogen;) Standje 2 van de tondeuse heeft dat opgelost. Verder hebben we een groot tempelcomplex bekeken. Erg leuk en natuurlijk weer alles goud wat er blinkt.
Zondag 23 oktober zijn we naar het mooie Chiang Mai gevlogen. De bus was ook een optie, maar die reed zover om dat we het niet zagen zitten. De trein reed nog niet vanwege de wateroverlast. Van diezelfde overstromingen hebben wij trouwens weinig tot geen last gehad. We zaten elke keer hoog en droog. Hier in Chiang Mai is het water al lang weg (het zit immers nu in Bangkok). Na een lange vlucht van 1,1 uur kwamen we s'middags rond 16uur bij ons guesthouse aan. De super lieve gastvrouw wees ons de kamer. Julbert ging vol enthousiasme op bed zitten maar klapte met zijn kaken op elkaar, zo hard was dat ding. Het is feitelijks een plank met een laken. Wat verlangt hij naar zijn Auping thuis. Die avond gingen we over de indrukwekkende zondag markt lopen. Overal prullaria en geen opdringerige thai. Een verademing. Bij thuis komst bleek Julbert de sleutel verloren te zijn ("Kost een rib ut mien lyf!"). Bleek uiteindelijk 50 bath te kosten wat neer komt op €1,25. Een opluchting.
Maandag 24 oktober zijn we op fietsenjacht gegaan. Chiang Mai is namelijk het startpunt van onze fietsreis. En na een lange wandelddag hebben we de juiste fiets gevonden (Nee, geen Giant en nee, ook geen waterfiets;)) Uiteraard hebben we net zo lang onderhandeld totdat we een specialprice kregen voor de fiets met toebehoren. We zijn er erorm blij mee en zetten binnenkort een foto hiervan op de site! (Het is wel een Merida).
Nogmaals bedankt voor alle reacties, we lezen ze met veel plezier!
Liefs van ons.
Beste mensen!
Vanuit een heerlijk, zonnig bangkok hier even een berichtje. Na een lange goede reis met qatarairways (helemaal top, zelfs het eten was hallal, helemaal naar onze wens;)) zijn we aangekomen. Het eerst hoogtepunt van de reis ondervonden we al bij de douanne. van Thailand. Wij hebben vooraf een tweetal visums aangevraagd zodat we wat langer in Thailand konden blijven. Bij de controle bleek dat Gerda een visum had tot en met 3 maart 2011 (It's expired, aldus de glasharde beambte). Dus praten en lachen als brugman. Daarna Julbert er maar bij gehaald, die zijn visum stond wel goed in het paspoort. Met een knipoog zijn we uiteindelijk toch doorgelaten. Toen naar ons resort toegebracht. Ondanks dat de verleiding erg groot was om direct op bed te gaan, hebben wij ons vermand en van het overweldigende uitzicht genoten. Niet zo zeer omdat het zo mooi is, maar omdat het net een circus lijkt. Tegenover is namelijk een hotel in aanbouw. Ze zijn met het dak bezig. Dit wordt arbo technisch niet helemaal verantwoord gedaan. Zie foto's. Op het eind van de dag moest er nog even geteld en gecontroleerd worden of de gelaste balkjes wel goed zaten. Het tafereel deed ons denken aan die reclame van tempoteam. "Gastuh!!". We zijn die middag nog even na gekeken, naja vooral Julbert werd uit elkaar getrokken. Het ging hier om een heuse thaise massage! Wel erg leuk. De masseuse vond Julbert nogal handsome, haha. S'avonds zijn we heerlijk wezen eten, jaja met een echte heineken in een longdrink glas. Het leek wel appelsap! Daarna waren we zo dronken en moe dat we 14uren achter elkaar hebben geslapen.
Zaterdag hebben we even in "het waar sjoen". Onze wandeling werd beperkt doordat het water ons redelijk ingesloten heeft. Zie de foto's! Wel heftig maar verder in thailand zal het wel veel erger zijn.
Op zondag 16 oktober zijn we naar Bangkok zelf gegaan. We wouden namelijk alvast even kijken hoe het er was voordat we er naar toegingen. We zijn met de skytrain gegaan, erg snel en een mooi uitzicht over de stad. Onderweg kwamen we een bijzonder behulpzame thai tegen die ons de weg wees. Hij vertelde ons dat de tuktuks goedkoper zijn deze week en dat het ook nog een nationale feestdag is waardoor veel bezienswaardigheden gratis zijn. Uiteraard wisten wij dit al (not). Hij regelde een tuktuk voor ons. Deze bracht ons naar 2 tempels (erg mooi) en twee tailors (erg irritant). Daar uiteindelijk niks gekocht natuurlijk. Na onze lunch waren we mister tuktuk ineens kwijt. Jammer voor hem, geen geld;) We besloten verder te lopen. Van onze reisleiders op afstand (a.k.a. Eelke en Cora) hadden we aantal hostels doorgekregen. Die wouden we wel even zien natuurlijk! Onderweg toch maar met de bus gegaan. Dit is een belevenis op zich, alleen maar lokale bevolking om ons heen. Gerda: meest inefficient ingerichte bus ooit! We kwamen uiteindelijk perfect uit en hebben even gekeken waar we vanaf vandaag konden slapen. Julbert weet vaak precies waar we zijn. Gerda steunt hem aan alle kanten maar heeft geen flauw idee. Na een wandeling van 5 kilometer in de regen door bangkok en door een markt waarbij je aan alle kanten ingesloten was door eten, kwamen we bij het station. Een heuse prestatie.
Vandaag (maandag 17 oktober) zijn we dan echt naar het centrum verhuisd. We zitten nu in Sawasdee Smile Inn. Na even de ramptoerist uitgehangen te hebben (zie foto's) zijn we weer op de treins gestapt. De taxi had geen flauw idee waar we naar toe moesten, dus wij (lees: Julbert) hebben hem naar de goede plek gewezen. Vanavond hebben we nog even bij de rivier gekeken (Chao Praya). Deze was al over de oevers gesprongen. Maar niet zo erg dat we geen droge voeten meer hebben. Morgen gaan we het bus systeem checken en we zullen binnenkort naar fietsen gaan kijken. Inmiddels is de bus naar Chiang Mai weer beschikbaar, de trein nog niet. We zullen het afwachten. Op dit moment genieten we beide van een fruitshake en beide hebben we het gevoel dat we hier wel aan kunnen wennen!
Groetjes ons
(foto's volgen snel)
Jaja het is zover: de eerste blog en het laatste nachtje in NL!
En we zijn er heeeelemaal klaar voor:Vorige week hebben we beide de scriptie behaald en dinsdag is Julbert op de valreep nog even geslaagd voor zijn toets STATISTIEK, en daarmee ook helemaal klaar TOP! Verder zijn we erg blij dat we weg kunnen van het oerhollandse weer :D (en het oerhollandse ouderwetse zeiken daarover, behalve de NS dan want die zietal die blaadjes en sneeuw als een prachtexcuus;,) )
Morgen om half 10 vliegen we naar Bangkok (via Geneve en Qatar:u weet wel dat landje wat in 2022 het WK wat wij Nederlandersgaan winnen organiseert, we zullen het promoten;)). Om 2:45 Nederlandse tijd komen we aan op Suvarnabuhmi Airport, het is daar dan 7:45 (voor de niet zo snelle rekenaar: het is in Thailanddusvijf uur later dan in NL).
Zaterdag hebben we een fantastisch afscheidsfeest gehad (mede mogelijk gemaakt door Partyservice van der Zee). Iedereen heeft iets LIEFS EN SERIEUSkunnen schrijven in ons boekje en we zullen dat morgen tijdens ons 17.5 uur durende reis terug gaan lezen, we zijn heel benieuwd (zal wel ff zoeken zijn naar de elementen lief en serieus).
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanafmedio oktoberzul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
